Olur ya hani, yıllar öncesinden hafızalara kazınmış bir kare, bir ses, bir koku, bir duygu, bir an, ansızın o yıllar hiç hayal edemeyeceğin bir yerdeyken tekrar hatırlanır. Kendini zaman yolculuğunun içinde, özlemle koyun koyuna bulursun.
Ne kadar küçük ve saftım, para kazanma derdim yoktu, eğlencesine koyardım özlemin kucağına bas gitarımı tut diye, vidalarını çıkarır, pilini değiştirirdim. Sonra, "Artık seste problem olmayacak." diye içim rahat olurdu.
İşte şimdi, bitsin bu küskünlük deyip yine delicesine bünyeyi yorup, müzik sahnelerinde kendimi kaybedesim var. Şu aralar tek düşündüğüm bu. O şey beni mutlu ediyordu gerçekten...
